ஒரு காலத்தில் 20, 50-க்கு டிக்கெட் வாங்கி, ஜாலியாக விசில் அடித்து படம் பார்த்த காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது. இன்றைக்கு ஒரு பெரிய ஹீரோவின் படம் ரிலீஸ் ஆகிறது என்றால், மல்டிபிளக்ஸ் தியேட்டர்களில் டிக்கெட் விலை 190 முதல் 250 வரை இருக்கிறது. இது அதிகாரப்பூர்வமான விலைதான், ஆனால் ஆன்லைன் புக்கிங் கட்டணம், பார்க்கிங் எனச் சேர்த்தால் ஒரு டிக்கெட்டிற்கு 300-ஐத் தாண்டிவிடுகிறது. ஒரு சாமானிய மனிதன் தனது குடும்பத்தோடு வார இறுதியில் படம் பார்க்கச் சென்றால், பாக்கெட்டில் இருந்து 2000 முதல் 3000 வரை காலியாவது இப்போது சாதாரணமாகிவிட்டது.
டிக்கெட் விலையை விட மிரட்டும் தின்பண்டங்கள்
டிக்கெட் விலையாவது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், தியேட்டருக்குள் விற்கப்படும் பாப்கார்ன் மற்றும் கூல்ட்ரிங்க்ஸ் விலைதான் பலரையும் அதிர வைக்கிறது. ஒரு சின்ன பாப்கார்ன் டப்பாவின் விலை ஒரு சினிமா டிக்கெட் விலையை விட அதிகமாக இருப்பதுதான் வேடிக்கை.
GST 2.0 சீர்திருத்தங்கள் மூலம் உணவுகளுக்கான வரி 5% ஆகக் குறைக்கப்பட்டாலும், தியேட்டர்களில் அந்தப் பலன் இன்னும் முழுமையாகச் சாமானிய மக்களைச் சென்றடையவில்லை. “படம் பார்க்க வர்றீங்களா இல்ல சாப்பிட வர்றீங்களா?” என்று தியேட்டர் உரிமையாளர்கள் கேட்டாலும், மூன்று மணி நேரப் படத்தில் தண்ணீர் கூட வாங்க முடியாத நிலையில் இருப்பது நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு ஒரு பெரிய வருத்தமே.
சிங்கிள் ஸ்கிரீன் Vs மல்டிபிளக்ஸ்
ஒரு காலத்தில் சாமானியர்களின் புகலிடமாக இருந்த ‘சிங்கிள் ஸ்கிரீன்’ தியேட்டர்கள் இப்போது மெல்ல மெல்ல மறைந்து வருகின்றன. பராமரிப்புச் செலவு மற்றும் மின்சாரக் கட்டணம் உயர்வால், பல தியேட்டர்கள் மல்டிபிளக்ஸ்களாக மாற்றப்படுகின்றன. மல்டிபிளக்ஸ் கலாச்சாரம் வசதியாக இருந்தாலும், அது ஏழை எளிய மக்களின் சினிமா ரசனையை ஒரு ஆடம்பர விஷயமாக மாற்றிவிட்டது.
குறிப்பாக, விஜய்யின் ‘ஜனநாயகன்’ போன்ற பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் வரும்போது, சில மாநிலங்களில் டிக்கெட் விலை 1000 வரை விற்கப்படுவது சாதாரண மக்களைத் திரையரங்குகளை விட்டு ஓடிடி (OTT) நோக்கித் தள்ளுகிறது.
சமீபகாலமாக ‘டைனமிக் ப்ரைசிங்’ என்கிற முறை மறைமுகமாகச் செயல்படத் தொடங்கியுள்ளது. அதாவது, படத்தின் ஹைப் மற்றும் டிமாண்டைப் பொறுத்து டிக்கெட் விலையை மாற்றியமைப்பது. இது வணிக ரீதியாக லாபம் என்றாலும், சாதாரண ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு மிகப்பெரிய முட்டுக்கட்டை.
இதனால் மக்கள் இப்போது “முதல் நாளே படம் பார்க்க வேண்டும்” என்கிற ஆர்வத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, இரண்டே வாரத்தில் ஓடிடி-யில் வரும் வரை காத்திருக்கப் பழகிவிட்டார்கள். இது நீண்ட கால அடிப்படையில் சினிமா வணிகத்திற்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணிதான்.
சினிமா என்பது பாமர மக்களின் வடிகால். அந்த வடிகால் ஒரு எலைட் மக்களின் பொழுதுபோக்காக மட்டுமே மாறிவிடக் கூடாது. தியேட்டர் அனுபவம் என்பது எல்லா தரப்பு மக்களுக்கும் கட்டுப்படியாகும் விலையில் இருந்தால் மட்டுமே, தமிழ் சினிமா இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் செழித்து வளரும்.
