சமீபகாலமாக தமிழ் சினிமாவில் எந்தப் பெரிய நடிகரின் படம் தொடங்கினாலும் முதலில் வரும் அறிவிப்பு “இது ஒரு பான் இந்தியா படம்” என்பதுதான். பாகுபலி மற்றும் KGF கொடுத்த பிரம்மாண்ட வெற்றிக்குப் பிறகு, எல்லா மொழிகளிலும் படத்தைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற ஆசை தமிழ் சினிமா தயாரிப்பாளர்களுக்கும் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்டது. ஆனால், இந்த ஓட்டத்தில் நாம் தமிழ் சினிமாவின் அந்தத் தனித்துவமான கதையின் ஆழத்தையும் இழந்து வருகிறோமா என்கிற கேள்வி எழுவது நியாயமானதுதான்.
தமிழ் சினிமாவின் பலமே அதன் யதார்த்தமான கதைகளம் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான பாத்திரப்படைப்புகள் தான். ஒரு ‘பான் இந்தியா’ படம் எடுக்கும்போது, வட இந்திய ரசிகர்களுக்கும் புரிய வேண்டும் என்பதற்காகச் சில தேவையற்ற சமரசங்கள் செய்யப்படுகின்றன.
உதாரணமாக, ஒரு மதுரைக் கதையை எடுக்கும்போது அதில் இருக்கும் அந்தச் சிறு நுணுக்கங்கள், பான் இந்தியா மோகத்தால் சிதைக்கப்படுகிறது. எல்லா மாநில மக்களுக்கும் பிடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் சேர்க்கப்படும் ‘கமர்ஷியல்’ மசாலாக்கள், கதையின் நேர்மையைக் குறைத்துவிடுகின்றன.
பட்ஜெட்
பான் இந்தியா என்றாலே பெரிய பட்ஜெட், பிரம்மாண்ட செட்கள், பல மொழி நடிகர்கள் என்று ஒரு பிம்பம் உருவாகிவிட்டது. இதற்காகச் செலவு செய்யப்படும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய், கதையை விடத் தொழில்நுட்பத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வைக்கிறது. இதனால், கதை நன்றாக இருந்தாலும் ‘பான் இந்தியா’ என்கிற முத்திரை இல்லையென்றால் அந்தப் படம் சிறிய படமாகவே பார்க்கப்படும் அபாயம் உள்ளது. இது ஒருவகையில் சிறு முதலீட்டுப் படங்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதிக்கிறது.
ஒரு படம் உலகளாவிய வெற்றியை அடைய வேண்டுமென்றால் அது தனது வேர்களில் (Roots) ஆழமாக இருக்க வேண்டும். இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் ‘காந்தாரா’. அது கர்நாடகாவின் ஒரு குக்கிராமத்தின் கதை, ஆனால் அதன் உண்மைத்தன்மை அதைப் பான் இந்தியா வெற்றியாக்கியது. ஆனால் இப்போது பல தமிழ் படங்கள் எடுத்தவுடனேயே பான் இந்தியாவைக் குறிவைப்பதால், தனது ‘தமிழ்’ அடையாளத்தைத் தொலைத்துவிட்டு ஒரு ‘பிளாஸ்டிக்’ சினிமா போலத் தெரிகின்றன.
வணிகமும் வாய்ப்பும்
நிச்சயமாக இதில் நன்மைகளும் இருக்கின்றன. தமிழ் நடிகர்களின் மார்க்கெட் பல மடங்கு உயர்ந்துள்ளது. ஒரு காலத்தில் ரஜினிகாந்த் மட்டுமே வட இந்தியாவில் தெரிந்த முகமாக இருந்தார், இன்று தனுஷ், சிவகார்த்திகேயன், லோகேஷ் கனகராஜ் எனப் பலருக்கும் அங்கு பெரிய ரசிகர்கள் பட்டாளமே உருவாகியுள்ளது. இது வணிக ரீதியாகத் தமிழ் சினிமாவிற்குப் பெரிய பலம் என்றாலும், அது கதையைச் சிதைக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே அனைவரது விருப்பமும்.
முடிவாகச் சொன்னால், பான் இந்தியா என்பது ஒரு வசதிதான், அதுவே இலக்காகிவிடக் கூடாது. தமிழ் சினிமா தனது மண்ணின் கதைகளைத் தைரியமாகப் பேசினால், அது தானாகவே எல்லைகளைத் தாண்டிப் பயணம் செய்யும். அதை விடுத்து, கட்டாயப்படுத்தித் திணிக்கப்படும் பான் இந்தியா முயற்சிகள் தமிழ் சினிமாவின் தனித்துவத்திற்கு ஒரு மெதுவான விஷமாகவே அமையும்.
