தமிழ் சினிமா இசையைப் பொறுத்தவரை, இளையராஜா மற்றும் ஏ.ஆர். ரஹ்மான் ஆகிய இருவரையும் தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியாது. ராஜா கிராமியத்தையும் மேற்கத்திய கிளாசிக்கலையும் இணைத்து தமிழ் மண்ணின் பாடலை தொட்டார் என்றால், ரஹ்மான் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தையும் உலகத்தரமான ஒலியமைப்பையும் கொண்டு வந்து இந்திய இசையின் எல்லையை விரிவுபடுத்தினார்.
இவர்களுக்குள் இருக்கும் அந்த ஆரோக்கியமான போட்டி என்பது வெறும் விருதுகளுக்கானது அல்ல, அது “இன்னும் சிறப்பாக என்ன கொடுக்க முடியும்?” என்கிற தேடலுக்கானது. இந்தத் தேடல்தான் இன்று அனிருத், சந்தோஷ் நாராயணன் போன்ற இளைய தலைமுறை இசையமைப்பாளர்களுக்கு மிகப்பெரிய உதவியாக இருக்கிறது.
இன்றைய ‘ராக்ஸ்டார்’ அனிருத்தின் இசையைக் கவனித்தால், அதில் ரஹ்மானின் ஒலியமைப்பு தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும். ஒரு பாட்டை எப்படிக் கேட்க வைக்க வேண்டும், எந்த இடத்தில் எந்த எலக்ட்ரானிக் ஒலியைச் சேர்க்க வேண்டும் என்பதில் அவர் ரஹ்மானின் பாணியைப் பின்பற்றுகிறார்.
ஆனால், அதே அனிருத் ‘ஜெயிலர்’ அல்லது ‘விக்ரம்’ படங்களில் பின்னணி இசை கோர்க்கும்போது, இளையராஜாவின் அந்த மெலடி நுணுக்கங்களை பயன்படுத்துகிறார். ஒரு சூழலுக்கு உயிர் கொடுக்கும் பின்னணி இசை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இளையராஜாவே இன்றும் அனைவருக்கும் பாடப்புத்தகம்.
சந்தோஷ் நாராயணனை எடுத்துக்கொண்டால், அவர் ரஹ்மானைப் போலப் புதிய ஒலிகளைப் பரிசோதிப்பதில் வல்லவர். ஆனால், அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களும், ரௌத்திரமான அந்த இசைக்கருவிகளும் ராஜாவின் ‘அன்னக்கிளி’ காலத்து பாடல்களை நினைவுபடுத்தும்.
இளையராஜா எப்படி நாட்டுப்புற இசையை மெருகேற்றித் திரைக்குக் கொண்டு வந்தாரோ, அதன் நவீன வடிவத்தைத்தான் சந்தோஷ் நாராயணன் செய்து வருகிறார். இவர்கள் இருவருமே ராஜா-ரஹ்மான் என்கிற இரு பெரும் ஆளுமைகள் போட்டுக் கொடுத்த பாதையில் தங்களது தனித்துவமான பாடல்களை பதித்து வருகிறார்கள்.
சுவாரஸ்யமான ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், 2026-ல் இளையராஜா லண்டனில் ஒரு முழுமையான மேற்கத்திய கிளாசிக்கல் சிம்பொனியை நேரலையாக அரங்கேற்றித் தனது அந்தஸ்தை மீண்டும் நிலைநாட்டியுள்ளார்.
அதே நேரத்தில், ரஹ்மான் AI தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி மறைந்த பாடகர்களின் குரலை மீண்டும் கொண்டு வருவது போன்ற தொழில்நுட்பப் புரட்சிகளைச் செய்து வருகிறார். இந்த இரு துருவங்களின் செயல்பாடுகளும், “இசைக்கு வயதோ எல்லையோ கிடையாது” என்கிற செய்தியை அனிருத் போன்றவர்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்கின்றன.
ராஜா இசையின் “இலக்கணம்” என்றால், ரஹ்மான் அதன் “நவீன வடிவம்”. இந்த இரண்டுமே இல்லாமல் இன்றைய அனிருத் அல்லது சந்தோஷ் நாராயணனின் இசை முழுமையடையாது. முன்னோடிகளின் அந்த ஆரோக்கியமான போட்டிதான், இன்று தமிழ் இசையை உலக அரங்கில் தலைநிமிரச் செய்து கொண்டிருக்கிறது.
